yola
çıkış
Ve
tekrar otobüste oturuyorum. Saat sabahın yedi buçuğu,
32. hat. Hava yağmurlu ve soğuk, yakında kar yağacak.
Nem içime işlemiş. Felçli gibi oturuyorum burada
ve asık, hareketsiz yüzlere bakıyorum. Genç bir
kadın esnemesini bastırıyor, ağzı eğriliyor. "Kuzey
caddesi" diye gürlüyor şoför. Yabancılık duygusu
tekrar sarıyor beni. Pencereden bakıyorum şaşkın.
"Ne için bütün bunlar?", "Neden ben
de buna katılıyorum?", "Daha ne kadar?".
Bir makina kıskacına almış beni. İçimde bir bulantı,
iş yerine yönelmiş. "Günaydın, iş sığırları!"
Süre çok kısa, zaman bir istasyondan diğerine uçup
gidiyor. Uyuklamayı şiddetle defetmeliyim, yoksa
karşı koyamadan yutacak beni gündelik makina.
Durağım yaklaşıyor, ama yerimden
kalkamıyorum. Son durağa kadar yerimde oturuyorum.
Ama otobüs artık durmuyor. Yoluna devam ediyor:
Avusturya, Yugoslavya, Türkiye, Suriye, İran'dan
geçerek.... Hindistan'a, Malaya'ya gidiyor. Yolda
değişime uğruyor otobüs. Şekli değişiyor, rengarenk
boyanıyor, yataklarla donanıyor, onarılıyor, değişen
iklime uyum sağlıyor. Yaklaşık yirmi yolcu bir yaşam
birliği oluşturuyorlar. Yakıt, yedek parça ve yiyecek
alabilmek için yolda kendilerine iş arıyorlar. Otobüsteki
işleri paylaşıyorlar. Birbirlerine kendi hikayelerini
anlatıyorlar. Gündelik yaşamın diğer yüzü çıkıyor
ortaya: Başarıyı red, sabotajlar, batakhaneler,
hırsızlık, ifşaat, hasta numaraları, dayanışma eylemleri,
patronlara karşı intikam eylemleri, gece saldırıları.
Herkes kendi tarzında herhangi bir zamanda, bir
direnç göstermiş ve makinayı durdurmayı denemiş.
Nafile. Beş yıl sonra otobüs geri dönüyor. Yapılan
eklemelerle kaplanmış, bilinmeyen dillerde yazılmış
yazılar taşıyor, renkli perdeleri var. Kimse tanıyamıyor
onu ve geri dönenler artık yabancı...
Durak. İniş. Rüya sona erdi. Hafta
sonları, tatiller, hayaller ve kaçış planları her
zaman sona eriyor ve biz tekrar otobüste veya tramvayda,
arabada ya da metroda oturuyor oluyoruz. Gündelik
makina bize karşı zafer kazanıyor. Bizler onun bir
parçasıyız. Yaşamımızı zaman dilimleri halinde parçalara
ayırıyor, enerjimizi yönlendiriyor, hayallerimizi
un ufak ediyor. Bizler, onun mekanizmaları içinde
yer alan, uysal, dakik, disipline olmuş küçük dişlileriz
sadece. Ve makina kendini uçuruma doğru sürüklüyor.
Peki biz hangi çarkın içindeyiz?
